La nodo sen origino
La unesma foyo ke me iris a la Wiesn, me ligis mea avantalo sola.
Mea matro ja esis en la tendo, e me havis dek-e-quar yari. La robo esis streta cirkum mea ripi. Me stacis avan la spegulo, probis la rubando dufoye, tri foye, e fine me simple ligis ol e kuris ad el.
Pos du kloki, kande la aero di la tendo divenis densa e la orkestro komencis ludar, la amikino di mea kuzino regardis me e ridis.
"Tu ligis la nodo ye la sinistra. To signifikas ke tu esas ne-prenita."
"Ne-prenita da qua?"
"Da la pueruli. Se la nodo esas ye la dextra, tu esas prenita. Omna puerini savas to."
Me regardis mea avantalo. La nodo pendis ye mea sinistra flanko. Me ne havis la minima ideo ke me elektis flanko.
"Qua dicis to?" me questionis.
"Qua dicis quo?"
"La regulo. Qua inventis ol?"
El regardis me kom se me esis stranja. "Nulu inventis ol. Ol sempre esis tale."
Me questionis la muliero qua adportis la biro. El ridis, e dicis ke el ne savas; el lernis ol de elua matro. Me questionis la viro qua vendis la rostita mandeli. Il dicis ke to esas kustumo, tre anciena. Me questionis avino kun blanka hararo e manui quale papero. El dicis: "Mea matro portis la nodo tale. Elua matro ante el."
"Ma kande ol komencis?"
"Kande?" El pensis longe. "Me ne konocas ta dio."
Me serchis ol en libri. Me trovis libri pri la vesti, pri la festi, pri la historio di ca urbo. En nula libro me trovis la regulo. Nur la avino, la muliero, e la filiino, omna repetis la sama frazo: sempre esis tale.
Me sentis koldeso, malgre la varma aero.
La regulo ne venas de ulo. Ol ne havas origino. Ol aparas nur en la kapi di la homi, e la homi portas ol de un generaciono a la altra, e nulu savas qua ligis la unesma nodo.
Lore me levis mea manui e desligis la rubando. Me ligis ol itere, ma ca foyo me regardis. Me elektis la dextra. La amikino vidis e ridetis.
"Ka to signifikas ke tu esas prenita?"
"To signifikas ke me ligis ol ye la dextra."
El vartis la responso. Me ne donis ol. La nodo dicis nulo pri me, e me esis kontenta ke el ne povis lektar ol.
AUTUNO
La folio kun mea nomo
La sulo esis kolda. Super me la arbori esis ankore verda, ma la sulo ja esis plena de mortinta folii. La folii falis ante la sezono.
Me iris a la skolo. Me regardis la sulo. Me vidis omno.
Inter la bruna folii jacis un reda folio. Ol esis la sola reda. Ol jacis ibe, humida. Me haltis, nam me volis ol. Me prenis ol e pozis ol inter la pagini di mea kayero, quale me sempre facis kun la folii quin me trovis bela. Lore me vidis la skriburo. Emma. Mea propra nomo, en manuo qua ne esis mea. La matino esis ordinara: la pueri, la pordi, la voci. Ma subite me esis sola en ol. Me sentis koldeso ye mea dorso, e me ne povis respirar.
Me konocas mea nomo. Me skribas ol ofte, ma to ne esis mea manu-skripto. Qua facis to e pro quo?
Ca-nokte me dormis tre netranquile. Ye la nexta matino la folio ne plus esis inter la pagini. Ma en mea kayero skribesis ulo en la sama manu-skripto. Me lektis ol: "Hodie la hundo di la vicino aboyos a tu, e tu ne respondez!"
Me lektis to e ridis laute. Ni ne havis hundo. Ye la kloki 10, la hundo di la vicino aboyis a me tra la fenestro. Trifoye. Me ne respondis.
Ye la sequanta matino aparabis altra lineo: "La afisho sur la stango laxeskos. La puerulo faligos sua ganto." Me sukusis la kapo. Quala stranja e stulta mesajo!
Me iris a la skolo. La afisho por la elekto dil lokala parlamento, qua promisas sundio, laxeskis e falis adsur la strado. La puerulo avan me faligis sua ganto sur la sulo, e il ne vidis ol. Me vidis ol.
Me ne plus ridis. Me volis obliviar tala stranja predici. Me decidis ne plus lektar mea kayero en la matino.
Me probis pro ke me volis ke la tota afero finez.
Ma ca dio divenis stranja. La instruktistino ignoris me quale me esus nevidebla. Mea amiki ne parolis a me, quale me ne esus hike. La pordo di la klaso pasis tra me, quale se me esus aero. Me timis plu e plu e volis plorar. Ka me esis mortinta o quo eventis? Me sentis paniko e kuris kam rapide kam posibla adheme.
Me arivis preske plorante a hemo. Me respiris laute, pro ke me kuris rapidege. Ma anke me restis nevidebla. Mea matro ne levis sua okuli kande me esis en la domo. Me kriis: "Matreto! Ka tu ne vidas me? Esas me, tua filiino Emma!" Ma el ne respondis. Me iris aden mea chambro e ploris jacante sur mea lito. Me ne existis ca dio. Por nulu! Me tote ne komprenis quon eventis. Ka me esas vere mortinta? Me evis erste dek-e-du yari e mea vivo juste komencabis!
La lineo en la kayero ne anuncis ca dio. La lineo skribis la dio. Me ne esis avertita. Me skribesis. Me provis haltigar to. Me havis ideo. Forsan me ipsa mustis skribar la nexta linei en mea kayero. Me esperis ke to povis salvar me. Do me skribis mea propra linei en la kayero. Ma to ne helpis. Kande me regardis ye la nexta dio aden la kayero me mustis konstatar ke la manuo-skripto ne esis mea, e mea linei desaparabis.
Me probis ne lektar pro timo. Ma anke dum ta dio me ne esis. Nulu vidis me. Me esis reala nur dum la pagino, qua esas lektata.
Ye la nexta matino, un lineo. Plu kurta kam la altri. Me lektis ol: "Morge tu mortos."
Me lektis itere ed itere. E mea timo e paniko kreskis omnafoye. Me povis ne lektar. Ye ta dio me ne esos. Ma me volis esar. Me ankore esis yuna. Me havis multa idei e projeti. Me ne povis dormar ca-nokte. Me timegis e ploregis, ma nulu audis me.
Ye la nexta matino la kayero esis vakua. Me iris a la skolo quale sempre. La sulo esis kolda. La folii falis, e la arbori esis verda. Inter la bruna folii esis un reda folio. Sur ol ne esis nomo. Ol jacis sur la sulo. Nulu vidis ol, ma omnu vidis me. Me sikigis mea lakrimi e joyegis.
Keine Kommentare:
Kommentar veröffentlichen