Halloweem story la robo

 Du hast recht — das war zu schnell erzählt. Zu viel Wand, zu wenig Lena. Und 

*DAS KLEID - Zweite Fassung*

Ich heiße Lena, ich bin siebzehn, und ich bin Expertin dafür, auf Partys unsichtbar zu sein.

Das ist kein Witz. Ich kann in einer vollen Küche stehen und niemand sieht mich. Ich lache an den richtigen Stellen, ich nicke, ich halte mein Getränk fest wie einen Schutzschild. Meine beste Freundin Jule sagt, ich mache mich selbst klein. Sie hat recht. Ich habe seit zwei Jahren einen Pulli, der zwei Nummern zu groß ist, und ich liebe ihn, weil er mich schluckt.

Deshalb wollte ich eigentlich nicht auf diese Halloween-Party in der Villa am Schlachtensee. Jule hat aber gesagt: "Wenn du nicht kommst, gehe ich auch nicht. Und dann sitzen wir beide zu Hause und schauen schlechte Horrorfilme." Also bin ich mit.

Nur: Was anziehen? Alles in meinem Schrank lässt mich verschwinden.

Deshalb bin ich nachmittags ins "Fundstück" in Neukölln. Der Second-Hand-Laden riecht nach Mottenkugeln und alten Büchern. Ich wühle mich durch die Stangen, bis meine Hand an etwas hängen bleibt.

Dunkelroter Samt. Siebziger Jahre. Lange Ärmel, hoher Kragen, der Saum leicht ausgefranst. Ich halte es vor mich im Spiegel und erschrecke. Ich sehe nicht verkleidet aus. Ich sehe aus wie ich, nur mutiger.

An der Kasse sagt die alte Besitzerin, ohne aufzusehen: "Ah. Das kommt immer wieder zurück." Ihre Stimme ist nicht gruselig. Sie klingt müde und ein bisschen stolz.

"Es wird oft zurückgebracht?", frage ich.

Sie schaut jetzt hoch, lächelt. "Nein. Es kommt zurück."

Ich verstehe nicht, was sie meint, bezahle 15 Euro und gehe.

Auf der Party ist alles wie erwartet laut und voll. Nebelmaschine, Jungs mit Kunstblut, das nach Ketchup riecht. Ich stehe in meinem Samtkleid in der Küche und fühle mich zum ersten Mal nicht unsichtbar — sondern beobachtet. Aber auf eine gute Art. Jemand ruft: "Cooles Kleid!" Ich werde rot, aber ich lächele zurück. Das passiert mir sonst nie.

Irgendwann wird mir alles zu viel. Das ist mein Muster. Zu viele Leute, zu laut, ich muss kurz weg. Ich flüchte nach oben auf den Dachboden. Da ist es kühler. Da ist eine kleine Bar und eine Lichterkette. Und eine Wand.

Die ganze Wand ist voll mit Polaroids. Hunderte. Schief geklebt, mit Tesafilm, der schon gelb ist.

Ich gehe näher. Mein Herz macht einen kleinen Hüpfer und dann bleibt es fast stehen.

Auf jedem Foto trägt ein Mädchen mein Kleid.

Dasselbe Rot. Derselbe ausgefranste Saum. Derselbe kleine Fleck am Ärmel, der aussieht wie ein Herz. Ich dachte, das ist ein Fleck. Es ist eine Stickerei.

2019, ein Mädchen mit grünen Strähnen. 2008, ein Mädchen mit Zahnspange. 1995, ein Mädchen mit sehr viel blauem Lidschatten. Alle stehen in genau dieser Ecke, wo ich jetzt stehe. Alle haben diesen Blick. Nicht glücklich. Nicht traurig. Sondern so, als hätten sie gerade etwas verstanden.

Ich bekomme Gänsehaut an den Armen. Unter dem Samt.

Ganz unten, fast verdeckt, ist ein Foto, bei dem die Farben schon ausgeblichen sind. Ein Mädchen mit kurzen dunklen Haaren, mit einer Lederjacke über dem Kleid. Sie hat meine Nase. Meinen Leberfleck am Schlüsselbein. Den habe ich von meiner Mutter geerbt.

Darunter steht: _Katja, 1998_.

Meine Mutter heißt Katja.

Ich setze mich auf den kalten Holzboden. Mein Kleid raschelt. Ich wähle ihre Nummer. Meine Hände zittern ein bisschen, weil ich plötzlich Angst habe. Nicht vor Geistern. Sondern davor, dass sie lügt.

"Mama?"

"Lena? Schatz, ist was passiert? Bist du okay?" Sie klingt sofort wach. Mama hat diesen Mutter-Radar, auch um 23:14 Uhr.

Ich flüstere: "Das Kleid. Das rote Samtkleid. Woher hast du das?"

Am anderen Ende ist es still. Ich höre, wie sie atmet. Tief ein und aus.

"Wo bist du?", fragt sie leise.

"Auf einer Party. Am Schlachtensee. In einer alten Villa. Auf dem Dachboden hängen Fotos. Du hängst hier. Mit meinem Kleid."

Wieder Stille. Dann höre ich ein Geräusch, das ich nicht kenne. Mama weint nicht. Mama weint nie. Aber ihre Stimme bricht.

"Oh, mein Herz", sagt sie. "Ich habe gehofft, dass du es irgendwann findest. Aber ich hatte auch Angst."

"Angst wovor?"

"Dass du denkst, ich habe dich angelogen."

Und dann erzählt sie. Nicht wie vorhin, nicht als Fakten. Sie erzählt, wie sie sich gefühlt hat.

1998 war sie 17, gerade aus Chemnitz nach Berlin gekommen, mit starkem Dialekt, für den sie sich geschämt hat. Sie war genau wie ich. Unsichtbar. Sie wollte nie auf Partys. Eine Freundin hat sie zu dieser Villa geschleppt. Sie hatte kein Geld, hat sich dieses Kleid geliehen. Sie wollte sich auf dem Dachboden verstecken und nach Hause fahren.

"Dann habe ich die Wand gesehen", sagt sie. "Zehn Fotos damals erst. Ich dachte, ich bin die Nächste, die verschwindet. Ich hatte solche Angst, Lena. Ich habe auf dem Boden gesessen und geheult. In deinem Kleid."

"Und dann?"

"Dann ist ein Junge hochgekommen. Er hat nicht gesagt 'Geile Party' oder so. Er hat gesagt: 'Du siehst aus, als brauchst du kurz Luft.' Er hat sich neben mich gesetzt. Wir haben uns die Fotos angeschaut. Er hat gesagt: 'Vielleicht sind das keine Warnungen. Vielleicht sind das Einladungen.' Das war Papa."

Ich muss lachen und gleichzeitig kommen mir die Tränen. Weil ich das kenne. Dieses Gefühl, zu viel zu sein und gleichzeitig zu wenig.

"Und die anderen Mädchen?", frage ich.

"Ich habe sie alle kennengelernt. Nach und nach. Beate von 1995, Jasmin von 2002. Wir sind immer noch befreundet. Wir treffen uns jedes Jahr, einmal, im Fundstück. Wir bringen das Kleid zurück. Die Besitzerin ist Beates Mutter. Das ist kein Spuk, Lena. Das ist unser Club. Wir geben das Kleid weiter an die Nächste, die das Gefühl hat, dass sie verschwindet. Damit sie für einen Abend bleibt."

Ich schaue auf die Wand. Ich sehe die Mädchen jetzt anders. Nicht gruselig. Mutig.

"Und hast du jemanden kennengelernt?", fragt Mama plötzlich und klingt wieder wie Mama. "Außer der Wand?"

Ich denke an unten. An den Jungen an der Bar, der vorhin "Cooles Kleid!" gerufen hat. Er hatte freundliche Augen. Er hatte nicht versucht, cool zu sein.

"Vielleicht", sage ich und lächle zum ersten Mal richtig an diesem Abend.

"Gut", sagt sie. "Dann bleib noch ein bisschen. Und wenn du willst, häng dein Foto dazu."

Ich lege auf. Jule kommt die Treppe hoch, sieht mich auf dem Boden sitzen, sieht das Kleid, sieht die Wand.

"Oh wow", sagt sie leise und setzt sich neben mich. "Du siehst... du siehst nicht mehr aus, als würdest du gleich abhauen."

"Ich hau nicht ab", sage ich.

Auf der Bar liegt die Polaroid-Kamera. Jule nimmt sie, ohne dass ich was sagen muss. "Für die Nächste", steht auf dem Zettel daneben.

Sie macht ein Foto von mir. Ich stehe nicht schief. Ich verstecke meine Hände nicht. Ich sehe aus wie jemand, der da ist.

Ich klebe es neben das Foto meiner Mutter. Ich schreibe: _Lena, 2026_. Und darunter: _Ich bin geblieben._

Das Kleid bringe ich morgen zurück ins Fundstück. Damit es wieder zurückkommen kann.

Full at dusk

 

Full at dusk

Nobody has lived at number nine since 1987. The porch light doesn't know that. It comes on at dusk, every evening, and on Halloween a glass bowl appears on the top step, full of full-size bars.

No pennies.

The children take the long way around that house. They have for years. The only kid who ever goes up is always new, or late, or daydreaming, and always comes back down with one bar.

I asked the last one what the bowl was for. She answered with her mouth full, before her mother pulled her off the step: "For the ones who wait."

So I looked it up. In 1987 a boy was hit at the corner on Halloween, walking home in the dark, because every porch light on Bell Street was off that year. Every one. His mother kept hers on after that. When she died, the street kept it on for her.

The neighbors fill the bowl. None of them will say so. They just all, quietly, leave their lights off on Halloween, and leave the good candy at number nine.

I used to think it was a ghost story.

It isn't. It's a bill. Every October the whole street pays it, and a boy who has been walking home in the dark since 1987 gets one more bar and one more lit door.

Voll in der Dämmerung

Seit 1987 wohnt niemand mehr in Hausnummer neun. Das Licht auf der Veranda weiß das nicht. Es geht jeden Abend in der Dämmerung an, und an Halloween steht auf der obersten Stufe eine Glasschale voller Schokoriegel. Keine Centstücke.

Die Kinder nehmen den langen Weg um das Haus herum. Das tun sie schon seit Jahren. Das einzige Kind, das jemals hochgeht, ist immer neu, zu spät oder verträumt und kommt immer mit nur einem Riegel wieder herunter.

Ich fragte das letzte Kind, wofür die Schale sei. Sie antwortete mit vollem Mund, bevor ihre Mutter sie von der Stufe zog: „Für die, die warten.“

Also habe ich nachgeschaut. 1987 wurde an Halloween ein Junge an der Straßenecke angefahren, als er im Dunkeln nach Hause ging, weil in diesem Jahr alle Verandalichter in der Bell Street aus waren. Alle. Seine Mutter ließ ihres danach an. Als sie starb, ließ die Straße es ihr zu Ehren an.

Die Nachbarn füllen die Schale. Keiner von ihnen wird es zugeben. Sie lassen einfach alle still und leise an Halloween ihre Lichter aus und stellen die guten Süßigkeiten an Nummer neun.
Früher dachte ich, es wäre eine Geistergeschichte.

Ist es aber nicht. Es ist eine Rechnung. Jedes Jahr im Oktober zahlt die ganze Straße dafür, und ein Junge, der seit 1987 im Dunkeln nach Hause läuft, bekommt einen Riegel mehr und eine beleuchtete Tür mehr.

PLENA EN LA KREPUSKULO

Plena en la krepuskulo

Nulu habitas plu en la domo kun la numero 9 di la strado depos la yaro 1987. Ma la lumo sur la verando ne savas to. Ol enswichesas omna vespero ye krepuskulo. E ye omna "Halloween" aparas bolo ek vitro ye la maxim supra grado di eskalero, plena de sukraji. Nula centimi-moneti.

La infanti prenas la plu longa voyo circum ta domo. Li facas tale ja depos yari. La sola infanto, qua ul-tempe acensas esas sempre nova o tarda, revanta e sempre decensas kun nur un stangeto di chokolado.

Me questionis la lasta puerino por qua la bolo esis. El respondis kun plena boko ante ke elua matro fortiris sua filiino de la grado di eskalero: "Por iti qui vartas".

Do me serchis en la interreto. Dum ka yaro 1987 puerulo mortigis per auto-acidento ye la angulo di ca strado ye "Halloween", dum il marchis adheme en la obskureso, pro ke omma lumi dil verandi en la strado ekswichesos. Omna lumi. La matro dil mortinta puerulo lasis sua verando-lumo enswichita dum la nokto depos ca dio. Kande el mortis, la tota strado lasus enswichita la lumi por honorar el.

La vicini plenigas la bolo. Nulu ek li koncesos to. Li omna, quiete lasas enswichita sua lumi ye "Halloween" e metas la bona sukraji adche la numero non.

Me pensis dum longa tempo ke to esis fantomo-rakonto.

Ma to esas korekta. Ol esas fakturo. La tota strado pagas ol omna oktobro e puerulo, qua marchas adheme en la obskureso depos la yaro 1987 recevas un plusa stangeto di chokolado plu ed un plusa lumizita pordo.

Plen al crepuscule.

Nobody has lived at number nine since 1987. The porch light doesn't know that. It comes on at dusk, every evening, and on Halloween a glass bowl appears on the top step, full of full-size bars.

No pennies.

Nequí ha habitat in númere nin desde li annu 1987. Li lúmine del veranda ne save to. It acende se al crepuscule, chascun vésper, e a Halloween un vitrin bolle apari sur li suprem gradu, plen de chocolate-barres de plen grandore. Ne un centime.

Li infantes prende li long via circum ti dom. Ili fa to desde annus. Li sol infante qui jamá ascende ta es sempre nov, o tardiv, o revant, e reveni sempre a bass con un barre.
 

Yo questionat li ultim un por quo li bolle esset. Ella respondet con plen bocca, ante que su matre tirat la del gradu: "Por les qui atende."

Alor yo serchat. In 1987 un puero esset frappat al crucevia a Halloween, marchante a hem in li obscuritá, pro que chascun lúmine de veranda in Bell Street esset extinquet ti annu. Chascun. Su matre lassat li su acendet pos to. Quande ella morit, li stráda tenet it acendet por ella.

Li vicinos empli li bolle. Nequi ex ili vole confesser to. Ili omni, quietmen, lassa lor propri lúmines extinquet a Halloween, e lassa li bon bonbones che número nin.
 

Yo pensat que it esset un historie de fantasmas.
It ne es. It es un factura. Chascun octobre li tot stráda paga it, e un puero qui ha marchat vers hem in li obscuritá desde 1987 recive un plu barre e un plu illuminat porta.

Libro da Emma

 

Rakonti

La nekorekta numero di telefono

Imajo da ChatGPT

Mea amikino Lina naracis a me amuzanta, ma embarasanta anekdoto:

Hiere eventis a me la maxim embarasanta kozo en mea tota vivo. Me esis amoroza di Lukas, qua esas yunulo en mea klaso en la skolo. Dum babilar kun mea maxim bona amikino Emma per smartfono, me skribis la sequanta mesajo: „Ho ve! Lukas aspektis hodie belege! Ilua dolca rideto ocidas me pro feliceso!“ Me imaginis en mea mento la dolca rideto di Lukas. Revante me sendis la mesajo pro eroro, ne ad Emma, ma … a Lukas!

Kande me perceptis mea eroro mea kordio preske haltis. Quon me facis! Me fixe regardis mea smartfono kun kreskanta paniko. Me povis vidar sur la ekrano di mea telefonilo ke Lukas ja lektabis mea mesajo e ke il taipeskis. Me vartis la respondo e la sekundi divenis yari por me. Vartante me reflektis pri forjetar mea smartfono aden la aquo o mem pri ekmigrar ad Australia. Adminime nulu konocus me ibe!

Subite ilua respondo aparis sur la skreno. Il skribis a me: „Me joyas ke mea rideto plezas a tu, Lina. Me pensas ke anke tua rideto esas belega.“ Ca-momente me volis desaparar de ca mondo lektante la respondo. Quala katastrofo!

Harda terveno!

Imajo da ChatGPT

Hodie en la sporto-leciono ni mustis gimnastikar an la ne-egala stangi. To esas gimastiko-instrumento nur por mulieri e puerini. Ofte la pueruli regardis ni ibe. E pro to me metis mea nova nigra longa streta sporto-pantalono e sportala rozea-kamizeto e me fixigis mea longa bruna hararo per eleganta nova nigra haro-rubando. Me esperis ke Leon de mea paralela klaso regardis me. Il esis vere tre afabla puerulo.

E vere, kande me iris vers la ne-egala stangi por gimastikar me vidis il regardante me. Mea kordio palpitis poke plu rapide. Me sentis la kolda metalo dil basa traverso dil ne-egala stangi e volis saltar a la supra traverso. Ma exakte en ca momento mea nigra haro-rubando krevis e subite me havis mea longa bruna hararo en la vizajo e me ne povis vidar plus irgo. Me pavoreskis e pro to mea manui ne atingis la supra traverso e me falis plumpe a la gimnastiko-matraco. Unesme mea kulo tervenis sur la harda matraco. Ve, to vere doloris! Certe mea kulo nun esis tam reda kam mea vizajo pos la terveno.

Omni e mem la instruktistino ridis kande li perceptis ke me ne esis vere vundita. Anke Leon ridis, ma adminime il helpis me levar su. Ilu dicis ridetante: „Grandioza terveno, ma forsan la nexta-foye plu bone kun har-treso!“

Depos ca travivajo me ligis mea hararo sempre duople en har-treso.

La lasta kandelo

Imajo da ChatGPT

Me nomesas Liv. Me evas dek-e-kin yari e me havas reda-blonda hararo. Segun la opinono di mea maxim bona amikino Tamara me havas tro multa lentigini por esar vampirino dum ca „Halloween“-festo. Ma me insistas ke vampirini anke darfas havar lentigini.

Ni havas festo en mea amikaro. Omna persono, qua asistas, recevas kandelo. Nia hosto Katrin dicas: „La kandeli esas to quon ni ne volas perdar. Nultempe!“ El parolas pri amikeso, amo e memori. Ma me ne volas perdar me ipsa. To signifikas la versiono di mea personeso, qua esas autentika. La versiono, qua ne shamas su sencese.

Ni esas duadek-e-kin personi. Duadek-e-kin flameti brulas. Quala bela pensado.

Subite vacilas mea kandelo.

Me cesas respirar.

La flamo tremas.

Nur mea kandelo extingas.

Pose sequas kalmeso. Obskureso.

Irgu vokas: „Vento-fluo!“

Me ridas quale omno esas indiferenta por me.

Me simulas ke to esus nur mala chanco.

Ma omno nun esas diferanta.

Kande ni iras adheme me signifas a mea amiki per mea manuo.

Ma li ne reaktas.

Li ignoras me quale me esus nevidebla.

Li preteriras. Ne esas regardo. Ne esas dubito.

Mea amiki ne konocas me plus.

Quale to esus nulo.

Me glutas. To doloras plu kam me volas koncesar.

Me volas apertigar mea smartfono.

Ma mea smartfono ne rikonocas mea vizajo. Itere ed itere.

La pasovorto ne esas korekta. Ne-korekta. Ne-korekta.

Me probas trifoye.

La paniko kreskas en mea mento.

La paniko boras aden mea kolo.

L'aero divenas sufokiva.

Me ne povas respirar.

Mea pensi mispazas.

Me atingas mea domo. Mea fingri tremegas tante, ke me preske ne povas sonigar.

Mea matreto apertigas la pordo nur poke.

Esas tarda.

Elua okuli esas afabla, ma oli ne rikonocas me.

Me ne esas plus en elua okuli.

El dicas a me:

„Ka me povas helpar vu?“

Vu? Vu!

El dicas vu!

Vu!

Me volas kriegar, ma mea voco ruptas quik.

„Matreto... Esas me.... Me pregas...“

La desespero kreskas en me quale fairo sen flamo, varmega e sensenca.

El regardas a me fixe, quale me dicas mea nomo, qua nultempe existis por el.

El klozas la pordo.

Me restas extere.

La mondo oblivias me.

Me regardas fixe a la kandelo en mea manuo.

Mikra parbrulita kozo.

Tombo-petro por to, quo me esis.

Me glitanta decensas an la muro, lakrimi, kolda betono, „Halloween“, tre fora, irg-ube.

Me murmuras: „Me ankore brulas“.

To esas ridinda. Ulu qua mentiizas su ipsa.

Lore ulo en la obskureso movas su avan me.

Lumo vacilas.

Esas puerulo, qua asistis la festo,

Me apene konocas il.

Il iras vers me.

Tre proxima nun.

Ilua kandelo brulas klare.

Il dicas mea nomo.

„Liv“.

Il dicas mea nomo!

Il dicas ol, quale ol esus sempre reala!

„Me vidis kande tua kandelo extingis,“

Ilua voco tremas.

„To ne darfas eventar.

Nulu darfas extingar sole.“

Il tenas sua flamo al mecho di mea kandelo.

Nulo eventas.

Me ne povas respirar plus.

Ankore unfoye.

Cintilo.

Flameto.

E tande … lumo.

Mea lumo.

Esas varma.

Vere varma.

Mea smartfono vibras.

Olda e nova mesaji.

Matreto vokas ek la pordo: „Liv? Ibe tu esas. Mea museto, tu pavorigis me!“

La mondo ritrovas me.

Me vidas quale mea flamo vacilas en la obskureso e me tenas ol fixe, per amba manui, quale la kandelo esus mea kordio.

Ca-foye me ne lasos extingar ol.

La lasta mesajo

Imajo da ChatGPT

Me evis dek-e-kin yari kande Lukas mortis. Il esis plu kam mea maxim bona amiko, il esis ulu, qua komprenis, quanta tranquila esis kelkafoye en me. Lukas habitits en la vicinaro e ni ofte iris kune per biciklo al skolo. Me ankore memoras, kande il ridis dum nia adii. Il esis sempre bon-humoroza e dicis: „Til morge, dolca Mara!“

Nur irga-kande ne esis rivido. Automobilo ne vidis il ye krucumo e kolizionis kun il ed il esis quik mortinta. To eventis nur duacent metri de nia domo! Pose omno esis quieta.

Depos ke me skribis ad il ankore kelkafoye per smartfono. Me ne kredas, ke il respondos a me. Ma nur tale me povas audar il per olda mesaji en mea telefonilo.

Ca-vespere me sidis sur mea lito en mea nokto-vestaro. Extere pluvis deslaute e la lumo di mea smartfono plunjis mea chambro en pala blua koloro. Me lektis olda mesaji inter Lukas e me. Me audis olda mesaji per voco. Me audis ilua rido e to varmigis me en ca pluvoza okskura nokto.

Lore me taipis sen reflektar: „Me deziras ke tu esus ankore hike.“

Me metis la smartfono adsur mea komodo ed iris al balno-chambro. Me netigis la denti e l'aquo en la kuveto bruisis kande me lavis mea vizajo.

Kande me retrovenis la skreno di mea telefonilo lumis. Un nova mesajo en la mesajilo arivabis. La mesajo esis da Lukas!

Me kordio cesis palpitar por kelka sekundi. Me lektis la mesajo: „Me bone arivis!“

Me regardis fixe a ca vorti quale me esperis ke me povus komprenar li. Ma li esis sur la skreno. Quale mesajo, qua vartis a me.

Me savis ke la telefon-numero di Lukas ne esis plus aktiva depos kelka semani. La fratulo di Lukas informis me pri to. Ma tamen...

Me respondis e taipis. Mea fingri tremis. Me skribis: „Ube tu esas, Lukas?"

La du griza hoketi aparis. Mea mesajo arivis. Subite la hoketi divenis blua e to signifikis ke ulu lektabis la mesajo!

Lore mea smartfono vibris. Telefon-advoko. La nomo Lukas aparis sur la skreno. Me timeskis, ma respondis.

„Lukas?“, me murmuris.

Unesme me audis nur bruiso, ma pose voco.

„Mara … tu mustas lasar forirar me…“

Me tre pavoreskis. La smartfono falis ek mea manui adsur la tapiso. La lumo dil telefonilo extingis. La chambro nun esis obskura. Me kriis.

Mea matreto rapide eniris aden mea chambro. El vidis me stacante meze dil chambro. La smartfono jacis sur la planko-sulo.

„Mara! Quon eventis?“, el questionis me.

Me povis nur susurar: "Il parolis... kun me".

Mea matreto levis la smartfono e regardis ol. Ma esis nulo. Nula telefon-advoko, nula nova konverso inter Lukas e me e nula nova mesajo da il.

Mea kordio palpitis rapidege, me ne povis respirar. Ka me esis fola?

Tri dii pose la fratulo di Lukas kontaktis me per telefono.

„Mara, ni trovis la smartfono di Lukas“, il dicis. „Ol esis en la kelero en tirkesto. E … ni trovis nesendita mesajo a tu.“

Me povis apene respondar pro eciteso: „Quala mesajo?“

Esis longa pauzo, lore il dicis: „Stranjega mesajo: 'Me arivis bone'.“ Me finis quik la konverso.

Me esis shokita. Mea chambro esis vakua e tranquila. Me audis nur la pluvo extere. Pose mea telefonilo vibris kurte. Nula lumo. Nula sono.

Nur la tremado en mea manuo – quale ulu volus dicar a me, ke omno esas en ordino nun.

La dek-e-triesma kandelo

Imajo da ChatGPT

Esis la 23ma decembro. Un dio ante vigilio. Lea esis sola heme dum la vespero. Elua genitori vizitis amiki en la vicinaro. Extere falis deslaute nivo e la domo krakis per omna burasko. Semblis a Lea ke la domo respirus. Lea evis dek-e-tri yari ed el ofte asertis, ke el ne havus plus timo en la obskureso. Malgre to el enswichis omnaloke en la domo la lampi.

La advento-krono stacis sur la tablo en la salono. Ol havis quar kandeli, qui omni esis preske parbrulita. Lea acendis oli, malgre to el savis ke sua genitori ne volis ke el facas to. La varma kandelo-lumo tranquiligis el.

Subite Lea perceptis ulo stranja.

Inter la triesma e la quaresma kandelo stacis nun plura kandelo.

Ol esis streta e blanka kandelo. Lea savis exakte ke el ne pozis ca kandelo adibe.

Lea frunsis la fronto e vokis: "Matro, ka tu esas hike?" Nula respondo. Nur la horlojo tiktakis.

La stranjera kandelo bruleskis de su ipsa. Tre stranje!

E la lumo esis diferanta en komparo kun l'altra kandeli. La lumo esis plu kolda, preske bluatra. Subite la puerino audis bruiseto. Tre deslauta. Quale susuro ed ol venis direte ek la flamo dil fantomatra kandelo.

"Plura kandelo mankas", dicis la susuranta febla voko.

La kordio di Lea palpitis plu rapide pro timo. "Quala kandelo?", el questionis, malgre to el ne savis pro quo.

La lumo dil stranja kandelo flamifis. Subite Lea vidis en la vitro-karelo ne nur sua propra vizajo, ma anke la vizajo di altra puerino. El esis cirkume en la sama evo quale Lea. La vizajo dil altra puerino esis pala e la okuli havis obskura ringi.

Lea turnis su rapidege. Nulu esis hike!

La kandelo susuris itere: "La dek-e-triesma kandelo...".

La fingri di Lea tremeskis kande el prenis alumeto. El ne savis pro quo, ma el pozis plura kandelo adsur la tablo ed el acendis ol. En ca instanto la stranjera blanka kandelo extingis - e desaparis quale ol nultempe esis sur la tablo.

La pordo dil domo apertigesis. Voci e ridado. La genitori retrovenis.

Lea respiris profunde.

Plu tarde kande el jacis en la lito, la puerino kontis ankore unfoye la kandeli en la salono en sua mento. Quar. Tote normale.

Ma dum la nexta matino Lea trovis sur sua nokto-tableto mikra guteto de vaxo.

Koldega.

E blanka.

La ritualo en la Nov-yaro nokto

Imajo da ChatGPT

Kande la horlojo en la salono montris kloki 23.47, ni sidis quarope en mi-cirklo sur la tapiso e regardis aden spegulo. Quar nigra kandeli avan ni brulis. Extere ja explodis singla piroteknikala fuzei. La bruiso esis matida quale tondro-bruiso en la disto.

Me nomesas Elena, ma omni dicas nur Leni. Me evas dek-e-du yari e me havas longa bruna hari. Ca-vespere me portis mea hari en du tresi e mea favorata rozea jerzeo. Apud me sidis mea seniora fratino Klara. El evis dek-e-sis yari ed en difero a me Klara esas tre su-koncianta. Klara havas longa hari ed el portis eleganta nigra jupo e nigra kalzegi.

Mea fratino invitabis sua maxim bona amikini Mara e Jule.

Jule esis poke timida e tranquila. El esis tre bona en la skolo e portas binoklo. Mara esis la exakta kontreajo. El esas vivaca e parolas sempre multe. Reda hari e bunta vestaro. Mara havas mem tatuo sur la dextra brakio. Nia genitori interdiktis ni havar tatui. La genitori di Mara esis tre richa e ne havis multa tempo por sua filiino.

Nov-yaro vespero. Nia genitori festis che amiki, cent kilometri de heme. Li pasis la nokto ibe. Klara e me havis sentimento di libereso. To devez esar la nokto di Klara e sua amikini. Ma anke me esis hike. La juniora fratino. Tro yuna por drinkar la vino, quan Mara adportabis, ma tro olda por ke eli simple povis sendar me litirar.

Festar sen genitori. Revo. Ni havis limonado, pico e mem vino, ma quale me ja dicis, me ne darfis drinkar alkoholo, pro ke me esis tro yuna. Me sentis me izolita.

Restis ankore dek-e-tri minuti til nokto-mezo. Mixturo inter nervozeso ed enoyo esis en la aero. Klara e sua amikini diskutis pri quo eli volas facar til nokto-mezo.

Me dicis: "Vi certe volas facar itere irga stultaji quale advokar fantomi per shovar glazi sur la tablo".

Mara ridachis: "Ho, la bebeo ja konocas ni."

"Me ne esas plus bebeo", me protestis e budis.

Jule, qua esas kustomale poke timida, ridis e dicis: "Ho no, ca-yare ni havas ulo plu bona. Tua fratino trovis ol en la interreto!"

La okuli di Klara brileskis: "Yes, me trovis ritualo por la nov-yaro nokto. Me ja preparis kandeli e spegulo. Per la ritualo ni recevos respondi a nia questioni pri to quo eventos relate ni en la venonta yaro. Me garantias anke poke hororo, ma ne tro multe".

Jule subridis reveme: "Ho yes, me deziras kordio-amiko." La altra puerini ridis e me nur sospiris.

Me mustis promisar matreto e patreto ke me iros direte pos nokto-mezo dormar. Ma hodie li ne esis hike e Klara esis la chefino. Ed el decidis ke me povis restar nekushite plu longe. El pensis forsan, ke el bezonis quar puerini por la ritualo.

Klara dicis: "Sideskez kun ni Leni, ma ne plendos plu tarde pri to". Me inklinis la kapo e me sentis me en ca-instante plu adulta.

Ni sidis sur la mola tapiso en cirklo. La elektrala lumo-kateno vacilis. Extere ni audis la bruiso dil pirotekno. Matida detoneti. Irgo ne sentis en ordino a me. Semblis a me quale irgo od irgu vartis a ni.

"Ni komencez la ritualo", deklaris Klara solene kom la chef-sorcistino. Ma me povis audar en elua voko anke ecito e nervozeso.

"Me timeskas", me susuris.

"Tu ne esas plus bebeo, Leni", Jule respondis, "restez sidar apud ni".

Kande Klara extingis la lampi, me havis stranja sentimento. Me ja sentis me stranje dum la tota vespero. Quar nigra kandeli stacis sur la planko-sulo avan me. En la mezo stacis anciena spegulo. Esis la spegulo di nia mortinta avino. Me vidis mea vizajo en la spegulo, ma ol semblis esar stranjera e plu olda. Semblis a me ke to ne esis me ipsa.

Ni sizis la manui l'una l'altra. Me tenis fixe la manuo di mea fratino. Klara regardis a ni fixe. El explikis la reguli dil ritualo por ni: "Ne ridez e ne staceskez! La spegulo montros a vi en via menti la nexta yaro." Lore Klara dicis vorti en stranjera linguo, quan ni ne konocis. Esis quale magiala kantado. Voko por vivigar la spegulo. La kandeli flamigis misterioze quale respondo ad elua kantado.

Klara durigis kun severa voco: "Klozigez la okuli ed imaginez to quo vi vidos en la nexta yaro. Spegulo, spegulo sur la tapiso, montrez a ni to quo eventos kun ni en la nexta yaro."

Me klozigis mea okuli. Mea kordio palpitis rapide pro timo. Me probis kalmigar me ipsa. Me pensis pri la skolo, pri mea amikini e pri la gimnastiko-esquado en qua me esis aktiva.

La voco di Klara itere plenigis la tranquila salono: "Ri-apertigez nun la okuli! Regardez en la spegulo e la spegulo montros a vi la futuro!" To esis quale impero, Klara ne toleris irga kontredico.

La indexi dil horlojo en la salono montris nun nokto-mezo. Extere la pirotekno bruisis plu laute e fulminis. Me pavoreskis.

Nulu ridis, nulu staceskis. Ni regardis aden la spegulo per nia okuli. Me vidis nulo en la spegulo. Subite un kandelo extingis.

"Ka vi vidabas to?", me susuris. La altri regardis a me. Me povis vidar la teroro en elia okuli. Elia vizaji esis pala e serioza. Me expektabis ke eli ridis, ma Jule tremis poke. Mara mastikis ye sua ungli di fingri e probis ridetar, ma elua okuli esis larjigita pro timo. E mea fratino? Klara respiris laute e profunde. Ni ne audis plus la pirotekno extere. La palpito di nia kordii esis nun plu lauta kam la pirotekno. Silenco e timo esis cirkume ni.

Ni durigis regardar fixe aden la spegulo. Me vidis nulo. Mea kordio palpitis itere plu rapide. La spegulo avan me esis obskura, me ne povis plus vidar mea vizajo. Semblas ke me ne plus existis. Quo to signifikis?

Klara ruptis la silenco e questionis: "Quon ni vidis puerini?"

Mara mumuris deslaute: "Me... Me vidis mea chambro, ma ... omno esis vakua. E tro ordinema. Esis quale nulu habitis plus ibe."

Jule ankore tremis. El inklinis la kapo e glutis: "Me vidis me ipsa ... Me esis vundita... Me sangifis. Me jacis sur la strado... Me audis la sireni di ambulanco... Omno esis ruptita. Omno esis teroriganta." Pos to el ridis histeriale.

Klara regardis a ni kun vakua okuli. Elua fingri movis su nervoze sur la tapiso. El dicis: "Me vidis ni omni... ma me esis paralizita. Me ne povis facar irgo. Me ne havis kontrolo. Me stacis apud vi, me ne povis agar." El klozigis la okuli e turnis su de ni.

Tandem me parolis e dicis: "Me ne vidis ulo. Nur obskureso. Me ne vidis mea propra vizajo en la spegulo. Nur nigra truo." Me singlutis e dicis: "Pro quo me vidis nulo?"

Ni audis extere la pirotekno ed ol reflektis su en nia pala vizaji. La bunta kolori. La plu olda puerini probis konversar e jokar, ma elia voci ankore tremis pro timo. Me stacis sen-move, me abasis la regardo e mea pektoro esis pezoza.

La altri durigis diskutar laute. Eli probis explikar sua travivaji e quietigar l'una l'altra. Me staceskis pro ke me perceptis ke me mustis irar al balno-chambro.

En la balno-chambro me sentis me expozita en la kolda elektrala lumo. Me sideskis ye la bordo dil balno-kuvo. Me respiris profunde e regardis ad-infre. Ne esis multe. Ma to suficis. Me quik savis ke mea infanteso nun esis pasinta. Ne pro timo, ma esis adio.

Me lavis mea manuo. Tre longe.

Kande me retrovenis, la altra puerini ankore ridis. Klara iris vers me e questionis me, kad omno esis en ordino? Me inklinis nur la kapo e susuris: "Me pensas ke yes, me savas nun pro quo me vidis nulo en la spegulo".

"Pro quo?", questionis Klara sorgeme.

Me regardis ad el fixe ed elua okuli vagis super mea korpo, necerte quale el ne povis komprenar quon me dicis.

"Pro ke hodie decidesis, ke me ne esas plus to quon me esis antee."

Nulu komentis to.

Klara embracis me forte. Me sentis elua varmeso ed elua forteso e juis ca instanto.

Extere komencis la nova yaro.

Me apogis me vers mea fratino e respiras profunde. E me savis, ke kelka pordi apertigas su ipsa, sive on volas to, sive on ne volas to.

Ma ca-instante me savis ke me ne esis sola e pro to omno esis poke plu facila. E Klara e me esis nun plu proxima kam antee.

Ye du kloki en la nokto Mara e Jule hemiris kune per taxio. La genitori di Mara donabis ad el pekunio por la taxio.

Extere on povis vidar ankore la lumi dil nova yaro. ma por me la vera chanjo eventis interne - deslaute e definitiva, quale nova vento en mea kordio.

Me sentis, ke en nia kalmeso e inter ni la sekreto di ca nokto ankore vivis, ma anke la forteso travivar omno kune.

La letro sen nomo

Imajo da ChatGPT

Me iris al skol-biblioteko, nam me havis libera tempo inter du lecioni, pro ke instruktistino esis malada. Esis lundio e la vetero esis tre mala. La cielo esis griza e la nubi jacis profunde e pezoza super nia urbo. Pluvis ed on odoris la humida foliaro. To esis la perfekta vetero por havar mala humoro.

Ma nia altra instruktistino siorino Keller donabis a ni la suplementala tasko laborar en la skol-biblioteko. Kompreneble me volis adminime simular ke me laboris diligente inter la libri.

Do me sidis ibe inter la olda libri en la kolda neon-lumizo sur harda stulo ek plastiko. Subite me trovis kayero inter la lernolibri por la Angla. Irgo ekfalis ek olda lernolibro por la sepesma klaso. La kayero esis blua e havis la surskriburo „Jurnalo dil klaso 8B – printempo“. Me esis 15 yari evanta kurioza puerino e me mustis foliumar ol.

Me trovis olda listi kun la nomi di skolani, desegnachi e paleskita pagini. E tande me trovis inter du pagini ordinoze faldita papereto. La texto esis skribita en klara maskula manu-skripto. Me lektis: „Tu aspektas belege, kande tu ridetas.“

Me regardis ol longatempe. Mea kordio saltis, quale en la romantika serii di televiziono, quin me ofte regardis. Ka to … esis por me? To ne povis esar pura hazardo! En mea televiziono-serii to esis nultempe acidento, ma ofte la komenco dil granda amo. Me sospiris e me sentis ke mea kordio palpitis plu rapide.

Me enposhigis la papereto rapide. Me ja savis longe ke pueruli esas ofte timema e havas problemi parolar sincere pri ilia sentimenti. Me esis nun certe, ke me havis nekonocata adoranto. Ma qua esis? To esis kazo por Emma la granda detektivo!

Me reflektas dum la tota dio, ma me ne trovis la solvuro. Do me decidis parolar pri to kun mea maxim bona amikino Nina. Forsan el savis. Me ne povis bone dormar dum ca nokto, pro ke me esis tre nervoza. Qua puerulo en mea skolo sekrete amis me? Me sentis quale la heroini en mea romantika televiziono-serii. Ma to esis la reala vivo!

Kande me naracis la tota afero a Nina, el dicis quik: „Yes, me savas la manu-skripto. To povas nur esar Johannes!“

Me esis surprizita, ke el esis tante certe. Ma forsan, yes? Johannes aspektis bele e esis inteligenta. Il havis kurta blonda hararo e dolca rideto e ludis basketbalo en la skol-esquado. Ed il esis populara! Johannes esis en ma paralela klaso, ma Nina esis dum la elementara skolo en la sama klaso quale il. Nina dicis a me ke Johannes skribis la litero „a“ sempre poke oblique. Yes, la tri skribita literi „a“ en la letreto esis poke oliqua! Quale sempre la detektivo Emma trovis itere la solvuro!

Me decidis parolar kun Johannes direte. Ho yes, vi esas justa: me esas sempre poke nepacienta, ma l'amo ne povis vartar! Me mustis savar la vereso quik! E me esas moderna puerino e me ne volis vartar til la puerulo facis l'unesma pazo.

Pos la skolo me proximigis vers Johannes.

„Saluto, Johannes!“, me dicis joyoze e regardis ad il e montris ad il mea maxim belega rideto.

„Saluto, Emma!“; il replikis surprizite.

„Regardez quon me trovis en la biblioteko! Me pensas ke to apartenas a tu.“, me dicis e ridetis dolce ad il. Kad il nun konfesos sua amo a me quale en mea romantika serii? Forsan, il mem kisos me nun e me ja poke redeskis. Ka me esis vere pronta por to?

Johannes regardis a la papereto kun sua belega klara blua okuli.

Il ridis: „Ho yes! Ca olda papereto. Me tote obliviis ol!“

Me esis konfuzigita. Forsan il esis tro timema parolar sincere pri sua amo a me nun. Il regardis longe a la papereto e reflektis.

„Nun me memoras! Ca letracho esis ek la tempo dil sepesma klaso!“

Me pensis ke to signifikis ke il amis me ja depos un yaro! To esis vere romantika!

“Ka tu vere skribis ol?” me questionis, tro rapide.

Il ridis laute: „Yes, me skribis to, ma por Paul. Paul ameskis a Lea e tu savas ke Paul havas vere leda manu-skripto ed il petis me skribar por il ca mesajo. Tu savas ke me havas bona manu-skripto. Tandem il esis tro timema donar la letro a Lea e me obliviis forjetar ol.“

Me nun esis tote deceptita e stacis ibe kun apertigita boko.

„Ka vere? Me komprenas“, me dicis deslaute e triste. Ho no, il ne amis me!

Johannes levis la shultri e dicis: „Adio, Emma.“ Il foriris sen plusa vorto.

Me stacis ankore longe en la korto di nia skolo tenante en mea manuo la papereto. La vento suflis e flava folii flugis super la sulo.

Mea kordio doloris pro decepto. Me reflektis e pos du minuti me mustis ridar pri me ipse. La konduto di Johannes esis tipikala por pueruli!

Me metis la papereto itere en la kayero e depozis ol inter la lernolibri en la biblioteko ye la nexto dio. Me lektis lastafoye la letreto: „Tu aspektas belege, kande tu ridetas.“ Me sukusis la kapo e sospiris.

Pos la skolo me prenis mea dorso-sako ed iris ad-extere. La vento suflis e pluvis itere. Me mustis ridar sen irga kauzo ed iris adheme. Posdimeze me regardis trista romantika filmo en la televiziono e ploris poke. Pos to me standis plu bone ed esis pronta por nova aventuri.

La stranja mesajo

Imajo da ChatGPT

Me evas dek-e-tri yari. Me nomesas Sofia. Pro mea genitori ni translokis de Berlin a mikra vilajo, pro que ibe esis plu chipa habitar. La nomo dil vilajo esis Tschasow. Quala stulta nomo! Ol sonis quale Poloniana vilajo. Mea amikini en Berlin ridis multe pri ca nomacho. Kompreneble me ne volis habitar ibe! Me perdis omna mea amikini e mustis irar a nova skolo. Mea genitori esas tre egoista, ka ne?

Ja unesmavide ca loko ne prizis a me. Omno hike esis stranja. La vilajani regardis quale me esis de exterterana origino e l'altra infanti preske ignoris me. Forsan to chanjos kande la skolo rikomencos. Esis ankore la autuno-vakanci di skolo. La autuno komencis, la foliaro velkis e flaveskis.

Esis oktobro e ja esis tre kolda hike ed ofte nebuloza. En la nokto me audis la griza vento suflar en mea chambro. Mea patro dicis ke Tschasow esus bona loko por hororo-filmo e ridis, ma il amis hororo-filmi! Me ne pensis ke to esis joyoza.

Posdimeze mea matro imperis a me ke me komprez kelka pomi de la merkato. Mea matro rekomendis a me ke me irez tra la olda parko. „La voyo esas plu kurta“, el dicis. Me ja ne konocis bone ca urbetacho. Me kompris nur la pomi e volis irar rapide adheme. Pro to me nun mustis irar tra la parko, quon me evitis til nu.

Kande me proximigis a la parko, me quik volis retroirar e prenar l'altra plu longa voyo. Hike ne esis multa autobusi quale en Berlin, do me mustis marchar. La kastanieri stacis ibe tante dense, ke lia branchi pendis super la voyo quale obskura vulto. Dum omna pazo la sika folii krakis sub mea shui e me sentis quale la koldeso reptis tra la kolumo di mea varma blua jako.

La nebulo kovris omno quale blanka sepulto-tuko. Me povis apen vidar mea manui avan mea okuli. Me tremis pro koldeso e pro timo. Semblis a me ke omna ombro movis su ed omna vento-shoko movis la branchi. Oli aspektis quale fingri qui volis sizar me. Me aceleris mea pazi e mea kordio palpitis rapide.

Subite la vento suflis blanka papero ad-avan mea pedi. Me abasis me e rekoliis la papero, qua esis krumplita e humida pro la pluvo. La manu-skripto esis puerinatra e poke pala, ma ankore lektebla. Me povis lektar ol: „Ne fidez li! Li quar ne esas tua amiki. Por me esas ja tro tarda. Tua Claudia.“

Quala stranja mesajo? Ka to esis joko? Me ne konocas puerino nomata Claudia. Quala quar infanti? Forsan la tri pueruli e la puerino quin me vidabis en mea vicineso? Li esis certe en mea skolo. Me tornis me rapide. Forsan ca misterioza Claudia ankore esis irgube en la parko, ma la nebulo glutis omno cirkum me. Me audis nur la folii krepitar e me nur povis vidar mea rapida respirado.

Mea fingri tremis kande me enposhigis la folieto en mea jako. Me nur volis irar adheme e preske kuris, Erste pos ke me esis extere la parko e vidis la febla lumizado di laterno, me audacis turnar me. Semblas a me ke la nebulo sequis me e ne volis ke me iris adheme.

Ca-momente me perceptis ke papero en diafana plastiko-kovrilo esis fixigita an la laterno. Me rikonocis la blazono dil polico dil federala stato Brandenburg. Me mustis uzar la lumo di mea smartfono por lektar la mesajo. Esis fotografuro di blonda puerino evante 13 yari. El havis blonda tresi e subridis aden la nevidebla kamero. Me lektis ibe: „Claudia Mertens, 13 yari, desaparis ye la 20ma septembro 2025. Ni pregas informar la polico se vu havas irga informi pri el. El portis blua pantalono e verda jako ye la dio di sua desaparo.“

Claudia havis la sama evo quale me ed el desaparis ante tri semani. Mea fingri cirkumklemis la folieto en mea posho. Me deliberis ke me mustis informar la polico, forsan me povis helpar trovar Claudia. Ma kande me tenis la folieto en mea manuo, subite la mesajo da Claudia paleskis. Esis quale la nebulo devoris ol e tandem la mesajo esis tote desaparita. Mea kordio preske haltis e me ne povis respirar por preske minuto pro la shoko. La folieto nun esis vakua!

Me kuris adheme e donis la pomi tacante a mea matro. Me ne volis parolar pri to quon eventis. Mea matro ne kredus me to. Me tacis preske dum la tota vespero til me iris dormar frue. Kande me esis en mea chambro e preparis por la nokto me regardis ex mea fenestro. Ne esis tarda, malgre to esis stranja, ke me vidis quar infanti, qui stacis proxim la laterno avan nia domo. Esis tri pueruli ed un puerino evante cirkume inter 11 e 14 yari. Semblis a me ke la puerino regardis fixe a mea fenestro e subridis. Me pavoreskis e klozis la kurteno ed iris al balneyo por netigar mea denti. Kande me retrovenis e ri-apertigis la kuseno la infanti ne esis plus ibe. Me pensis ke to esis la infanti ek la vicineso di nia domo.

Ca-nokte me ne dormis bone. Me havis hororinda koshmaro. Claudia aparis en mea koshmaro, elua vizajo esis tre pala. El stacis en la densa nebulo en blua pantalono e verda jako, la okuli esis apertita pro doloro e timo e la labii tremis. Cirkum Claudia esis ombri, qui havis la formi dil quar infanti, quin me vidabis ek mea fenestro. La infanti subridis maligne a me. To esis vere pavoriganta. Claudia extensis sua manuo vers me e volis dicar irgo, ma me ne povas komprenar el pro la kolda ventego, qua ululis tante laute. Obskura ombri movis vers me e me esis paralizita e ne povis fugar. Me kriegis laute e vekis pro mea propra kriego.

Mea chambro esis obskura, nur la matida lumeto dil strado-laterno penetris la fenestro. Mea nokto-kamizo glutinis a mea korpo pro sudoro.

Subite mea matro apertigis bruske la pordo e kuris aden mea chambro. „Sofia, me audis tua kriego. Quon eventis, mea karino?“, el questionis me sucieme e sideskis su adsur la bordo di mea lito. Me povis apene parolar: „Me vidis el, matreto!“, me balbutis. „Quan tu vidis Sofia?“, mea matreto questionis quiete. „Claudia! La polico dicis ke el desaparis ante semani. Me vidis la informo dil polico an nia laterno. Claudia esis en stranja domo e la quar infanti ex la vicinaro esis cirkum el. Me pensis ke Claudia volis avertar me! Matreto, ni mustas retroirar a Berlin. Ca loko havas obskura sekreti!“, me suplikis. Mea matro jemis e karezis mea gambo por kalmigar me.

„To esis nur koshmaro, karino,“ dicis mea matro dulce e karezas mea longa bruna hararo. „Esas multa nova impresi por tu hike en la nova habiteyo. Pro to esas tote normala havar tala sonji. E me komprenis tu. Probez dormeskar, mea kara Sofia“. El kisis me sur la fronto e foriris, ma fakte el ne komprenis me e me ne havis la energio explikar omno ad el.

Kande me regardis fixe aden la obskureso en mea chambro, me savis ke ca sentimento di minaco ne desaparos rapide. Irgo vekigis me e me esis certe ke to ne esis plu kam nur koshmaro.

La Araneo

Imajo da ChatGPT

Me pensas ke to eventis kande me evis 11 yari. Esis en la somero e la vetero esis tre varma. Pro to me apertigis mea fenestro dum la nokto kande la temperaturo divenis plu agreabla.

Dum tala dii me nur weris kurta pijamo, ma malgre to ofte esis ankore tro varma en mea chambro ye la duesma etajo. Mea chambro esis direta sub la tekto ed ibe esis sempre varmega dum la somero e koldega dum la vintro. La chambro di mea seniora fratulo esas anke ye la duesma etajo opoze de mea chambro.

Ni ja havis skolo-vakanci kande to eventis. Me esis survoye enlitigar me. Me ja netigis mea denti ed apertigis la pordo di mea chambro. Ed ibe me vidis ol! Granda nigra araneo kun hari ye la korpo. To esis vere pavorigiva! Me odias aranei. E se oli movas me povus kriegar laute pro timo e nauzeo. Yes, me savas ke to esas stulta stereotipo. Puerini kriegas kande eli vidas aranei e yes, me ne esas plus bebeo. Ma me personale kom Emma, me odias aranei.

Quon me povis facar? Kaptar la monstro en glazo? Ho no, me ne volis esar proxima de ca insektego. E forsan la araneo saltus vers me! Kad aplastar ol an la parieto? To certe rezultus en ledega makulo. E certe mea matro iraceskus multe pri to. Forsan demandar helpo de mea genitori? No, li pensus ke me esus ankore mikra bebeo. Forsan questionar mea seniora fratulo? Il certe ridus e mokus me. Do, me decidis facar la maxim simpla solvuro: facar nulo ed ignorar la araneo!

Me probis lektar libro, ma me ne povis koncentresar me. Me regardis ofte a la parieto. La araneo ne movis. Bone, forsan ol anke timis me! Ca penso kalmigis me poke. Me extingis la lumo e juis la silenco. Me klozigis la fenestro antee, pro to me povas plu bone dormar tale. La temperaturo en mea chambro esis agreabla.

Me reflektis quon me facos morge. Me intencis natar kun mea maxim bona amikino en la lago. La aquo nun esis sat varma. Me ankore mustos selektar qua malyoton me portus. Dum ca desfacila tasko me dormeskis e tote obliviis la haroza monstro en mea chambro.

Subite me vekis per stranja bruiseto. Esis quale frotado sur papero. Me enswichis la lampo apud mea lito. La lumo preske blindigis me. Me regardis ad-supre. Ed ibe me vidis ol! La araneo movabis sur la afishi an la parieto e to esis la kauzo dil bruiseto. E nun la araneo esis direte super me sur la afisho di mea favorata muziko-grupo! La monstro regardis a me per sua cent okuleti! To esis tro multe! Me mustis kriegar laute e yes, me kriegis vere laute! Mea vivo esis en danjero!

Pos kelka sekundi mea fratulo apertigis la porto e kuris aden mea chambro. "Emma, quon eventis?", il questionis me ecitita. Me ne povis parolar e me nur montris per mea dextra manuo a la parieto ube la areneo guatis. La okuli di mea fratulo sequis mea fingri e lore il vidis la monstro. E quon il facis? Il ridis e dicis: "Vartez, me salvos tu princino!" Il livis mea chambro. "Adube tu iras? Tu ne povas lasar me hike sola!", me vokis.

Pos kelka sekundi, qui esis quaze eterneso por me, il rivenis kun vakua glazo en la manuo. Il susuris deslaute: "Ne movez! Me kaptos tua monstro!" Nun me esis en paniko e tremis malgre la varmeso. Me klozigis mea okuli e protektis mea vizajo per mea manui. Me volis impedar ke la araneo falus adsur mea vizajo. Me preske povis sentar quale la ok haroza gambi movis su sur mea pelo.

Klak! Me audis la glazo an la parieto. Kad il sucesis kaptar la haroza araneo?

"Apertigez tua okuli, Emma. La kavaliero salvis tu. Me eskartus la drako!", mea fratulo ridante dicis.

Me prudente apertigis mea okuli. E yes il kaptabis la araneo en glazo. Quala abomiinda animalacho! Mea fratulo prenis la glazo e forlasis mea chambro. Il rivenis pos cirkume du minuti.

Il regardis a me ed il esis serioza: "Emma, omno esas en ordino. Me jetis la araneo ek la fenestro. Dormez ed lasez me anke dormar. En ordino?"

Me inklinis la kapo dankeme. "Dankego! Tu salvis me! Ma me havas ankore prego."

Il regardis a me kurioze: "Ne dankinde. Yes?"

Me respondis: "Me pregas, ne naracez to a nia gentori!" Me suplikante regardis ad il.

Mea fratulo promisis to a me: "Yes, me promisas to e dormez bone fratineto!"

Me donacis ad il mea maxim dulca rideto: "Bona nokto, mea kavaliero."

Il ridis e klozigis la pordo. Pose me traserchsis mea chambro, ma ne deskovris plura araneo. Duris kelkete til me ridormeskis.

Ye la nexto matino mea matro questionis me dum la dejuneto: "Emma, ka tu havis koshmaro en la pasinta nokto? Ka tu kriis?"

Me redeskis e ne povis respondar, ma itere mea seniora fratulo salvis e respondis: "Yes, Emma havis koshmaro, ma ne esis grava. Ka ne, fratineto?"

Me ridetis e dicis: "Me sonjis ke me esis princino e drako minacis me, ma tandem kavaliero salvis me."

Ni omni ridis e la mondo esis en ordino. Mea matro embracis me e karezis mea vizajo. Me tre juis to. Me esis til hodie dankema a mea fratulo. Il ofte iracigis me, ma en ita nokto il salvis me.

Quon me lernis de ta experienco?

Se, lor irar dormar, tu renkontros araneo en tua chambro, ekpulsez ol ipse o per helpema persono fratulo, ma ne pasigez la nokto kun lu, nam la araneo movos en la chambro aden tu. Me preferas granda varmegeso kam havar araneo en mea chambro.

03:28 kloki

Imajo da ChatGPT

Me savas nun, ke me ne pavoreskas plus, se me vekas dum la nokto.

Ne plus.

Esas sempre la sama kloko.

03:28.

Me apertigis la okuli e regardis aden la obskureso di mea chambro.

Me savis quik: esis sempre la sama tempo.

Me ne regardas plus quik sur la horlojo.

To ne helpas.

Mea korpo savas to.

La sentimento restas.

Quale ulu stacis en mea chambro.

Nur regardante me.

Tranquile.

Sen movar.

Me kontrolas omno ante dormeskar.

La pordo. La fenestro. Sub la lito.

Nulo.

Kompreneble.

Me evas 14 yari.

Me esas puerino e me savas ke monstri ne existas.

Adminime… me kredis to.

Mea matro dicis ke me drinkez teo ante dormeskar.

Ma to anke ne helpis. La sola efiko esis ke mustis ofte urinifar.

Me ne dormis plus bone dum la lasta dii.

La lasta nokto esis plu mala.

Me rivekis.

03:28.

Me ne movis me.

Me apen respiris.

Me nur askoltis.

E me sentis ol itere.

Ne sono.

Ne vera penso.

Ma ulo … proxima.

Irga-tempe me prenis mea smartfono.

La skreno esis nigra.

Nula lumo. Nula mesajo.

Me retrometis ol.

E fine me dormeskis.

Ye la matino omno esis normala.

Tro normala.

La suno. La sono di infanti, qui ludis en la vicinaro.

La uceli pipiis.

La mondo simulis ke nulo eventis.

Me prenis mea smartfono.

Me volis nur vidar la kloko.

Ne esis 03:28.

Kompreneble.

Nula mesaji.

Bone.

Me traserchis mea fotografuri.

E yen - ulo.

Nova fotografuro.

Me ne memoris facir ol.

On vidas mea chambro.

Dum la nokto.

Me jacis en la lito.

Mea okuli esis apertita.

Me ne dormis.

En la angulo…

quale ol esis dop me.

Me sentis koldeso.

Me plugrandigis la fotografuro.

Ma dop me -

ulu stacis.

Obskura.

Neklara.

Tro proxima.

La vizajo restis en la ombro.

Ma to ne esis ombro.

Esis ulu.

Me glutis.

Mea kordio palpitis rapidege.

Qua facis ca fotografuro?

Me kontrolis la kloko.

03:28.

Anke la horlojo en la fotografuro

montris 03:28 kloki.

Sempre 03.28 kloki!

La gardeno

Imajo da ChatGPT

Me nomesas Emma e me evas 14 yari. Me esis survoye adheme de mea baleto-leciono. Me prenis la streta stradeto tra la domi, pro ke ca voyo esas plu rapida kam la granda strado tra la quartero. Inter la anciena domi esis sempre streta e me sentis me quale me esis en altra tempo. Muri ek stono e mikra traireyo ye la fino dil muro. Esis sempre la sama.

Adminine til hodie.

Me haltis. Subite me vidis gardeno, ma hike esis sempre la fino dil muro. Nur kolda stoni. E nun? Gardeno! To ne esas posibla.

Me regardis fixe vers la gardeno sen vere komprenar quon me vidas.

Densa gazono. Bedi kun flori ye la bordo e kelka obliqua arbori. Inter la arbori stacis anciena benko ek ligno. La induturo ja esis pala e matida. On ne povis plus dicar quala koloro ca benko olim havis.

Ma la maxim stranja kozo esis ke sur la benko sidis olda viro. Forsan sisadek yari o mem plu evoza. Il portis simpla vestono. La manui jacis sur sua genui. Il sidis kalme sur la benko e tacis.

„Qua esas vu?“, me questionis poke timeme. „Me ne konocas vu!“, me adjuntas quik.

Il regardis a me e poke subridis.

„Ma, me konocas tu.“,

Subite me sentis koldeso en mea korpo quankam esis varma printempala jorno. Mea korpo e mea mento perceptis ke hike ulo ne esis en ordino.

„Me nultempe vidis vu. Ed anke ca gardeno nultempe esis hike. To ne esas posibla“, me dicis. Mea voco sonis poke tro akute. „Hike esis nur muro. Sempre!“ Me preske klamis.

Me turnis me kurte. La traireyo esis ankore hike. Stono. Streta. Exakte quale me konocis ol. Omno esis korekta. Ma to quo esis dope: Ca gardeno. Ol ne povis existar!

„Quo esas to?“, me questionis nelaute. Me preske susuris.

La viro regardis fixe vers me.

„To esas gardeno“, il respondis koncize.

Ma tala respondo ne esis helpema! Tote ne!

„Pro quo me esas hike?“, me questionis konfuzigita.

„Pro ke tu trovis ca loko“, il respondis sen irga sentimento.

Me retropazis poke.

„Me ne konocas vu“, me repetis. Ca-foye me esis min certe pri to.

„No, tu ja esis hike“, il dicis kalme.

La vento suflis tra la flori.

Erste nun me perceptis ke me tenis irgo en mea dextra manuo.

Flava floro.

Me regardis fixe al floro.

„La floro ne esas hike“, me dicis nelaute.

La viro regardis kurte a la floro e pose a me e replikis: „Yes, tu koliis ol.“

Me sukusis la kapo.

„No, vu mentias!“, me klamis laute.

Ma profunde en mea mento me ne esis vere certe pri to.

La viro tacis por kelka sekundi.

„To sempre finas tale. Regretinde“, il dicis poke triste e sospiris.

Me palpebragis. Me volis respondar irgo, ma subite la mondo turnis su cirkum me.

Me klozigis mea okuli. Semblis a me ke la mondo ne esis plus stabila. Irgo chanjis.

Pos kelka sekundi me apertigis la okuli e me ne vidis plus la gardeno. Nur la muro esis hike e la streta traireyo. Omno esis normala. Nula gardeno, nula viro.

Me stacis sole avan la muro.

Tamen en mea manuo esas irgo.

La flava floro.

Me ne esis certa, ke me vere koliis ol.

La unikorno salutas

Imajo da ChatGPT

Tandem vakanci! Me audis per mea smartfono adminime dekfoye mea preferata somero kanzono „Somero, suno, Ido!“ e me dansis en mea chambro avan la spegulo.

La vetero esis varmega e mea maxim bona amikino Laura skribabis a me hiere: „Ni renkontros morge ye tri kloki posdimeze avan la balnerio kun Nicole.“ Nicole esis anke mea samklasanino e ni tri esis bona trio e ridis multe kune.

Me ja preparis omno bone: balno-toalo, locionajo kontre la suno, aquo-botelo e la nova numero dil Ido-Saluto. Me decidis ke esas plu bone metar la malyoto antee. Do me ne mustos chanjar mea vestaro en la balnerio. Ma me mustis konstatar ke mea nova eleganta blua malyoto ankore esis humida de hiere. Konseque me mustis uzar mea olda malyoto. Bikinio ne esis bona alternativo, pro ke en la balnerio esis tro multa homi e me ne sentis me bone ibe en bikinio. La olda malyoto esis nun poke infantatra. La malyoto esis rozea e havis imprimigita imajo di blanka unikorno. Nun, me evis 14 yari e ca motivo esis poke ridinda por mea evo. Me pensis, ke to ne esis problemo pro ke ni esis nur inter ni yunini e certe ni povos ridar pri to kune. Ultre to me metis bunta t-kamiso e kurta blanka pantalono super la malyoto. Me kunligis mea longa bruna hararo a kavalo-kaudo. Me stacis avan la spegulo e dicis a me ipsa: „Emma, to esas perfekta por la balnerio“.

Me esis ja survoye kande mea posh-telefonilo sonis. Me haltis e regardis mea smartfono. Nova mesajo da Laura: „Ni manjos kremo-glacio che la 'Florida' ye tri kloki.“ Me sospiris e chanjis la direciono. Do ne direte al balnerio, ma al 'Florida' en Tegel.

Kande me arivis per mea biciklo, me ja vidis Nicole e Laura. Eli signifis per la manuo a me. Ma lore venis la shoko. Eli ne esis sola, ibe anke esis Jan e Felix. Jan! Mea kordio palpitis plu rapide pro ke me esis sekrete poke amoroza ad il. Nur poke! Vere!

Kande me vidis mea amikini me pavoreskis. La altra yunini portis bela somero-robi e kolorigabis sua labii. Eli aspektis eleganta. E me aspektis quale la leda juniora fratino di eli. Jan weris eleganta nigra polo-kamiso, qua bone fitis a sua blonda hararo. Mea amikini kuafabis sua hararo bele e me portis mea hararo nur en simpla kavalo-kaudo. Me shamis me pri to e me preferus irar quik adheme, ma nun esis tro tarda.

Laura regardis fixe a me: "Ka tu ne lektis mea mesaji, Emma?"

Me questionis surprizita: "Yes, certe. Pro quo?"

El susuris aden mea orelo: "Me skribis, ke ni iras manjar kremo-glacio e ke Jan e Felix akompanos ni e ke la balnerio esas hodie klozita pro teknikala problemi."

Me regardis ad el: "Ka tu sendis du mesaji?"

Laura inklinis la kapo. Me sospiris e susuris: "Quo? La balnerio esas klozita! No, me recevis nur tua unesma mesajo."

Me kontrolis mea smartfono. E vere! Esis duesma mesajo quan me ne lektis pro ke me ne havis telefono-reto en la foresto.

Me glutis, nun me komprenis la tota situeso. Me nun mustis sidar dum manjar kremo-glacio apud Jan.

Me esis tre nervoza e ne parolis multe en la Florida. Me ne provis movar me multe, por ke Jan ne devis vidar la stulta malyoto. La balno-kostumo esis vere streta en kelka parti di mea korpo. Me mustis konstatar ke ol esis tre nekomoda ed anke esis tro varma por sidar en restorerio. Ni mustis sidar en la suno pro ke esis multa personi en la Florida. Do mea kapo redeskis e me sudorifis plu e plu. Me mustus desmetar la T-kamiso, to esus la solvuro, ma lore Jan e la altra amiki vidus mea infantatra malyoto. Quon me povis facar? Me regardis mea saketo. Esis nur mea balno-toalo, mea locionajo kontre la suno e mea revuo. Nula altra vesti. Me ne prenis kun me vesti por chanjar. Do me mustis restar en mea olda unikorno-malyoto dum la tota jorno.

Me komendis bulo de frago-kremo-glacio e probis me kondutar normale. Jan naracis ulo e me koncentris me ad il e regardis il. Ca yunulo vere aspektis bone e povis bele parolar. Me ridetis dolce revante. Lore eventis la maxim granda posibla acidento. Subite guto de ja liquideskinta kremo-glacio falis sur mea T-kamiso. Sen pensar me levis ol por ne lasar la reda glacio fluar aden mea blanka kurta pantalono. To esis granda eroro. Por instanto omni povis vidar mea infantatra malyoto. La blanka unikorno quaze salutis li.

Unesme omni tacis, ma subite Nicole rideskis laute e me vidis ke la okuli di Jan plugrandigis su ed anke il e Felix mustis ridar. Laura vidis a me serioze e dicis: "Pro quo tu portis malyoto?" Subite el helpis me netigar mea vestaro per tuko, ma esis tro tarda. Me desmetis la T-kamiso e nun me sidis an la tablo en mea malyoto kun unikorno. Forsan la unikorno nun anke ridis.

Me preske ploreskis e me vokis: "Pro ke me pensis ke ni iras natar. Me ne lektis la duesma parto di tua mesajo quale tu savas."

Anke ye la altra tabli plura personi gapis a me. To esis vera katastrofo. Felix mem facis stulta joko e dicis: "Mea juniora fratino havis simila malyoto, ma el evis sep yari."

Nicole e Laura mustis ridar, ma Jan dicis: "Emma aspektas bela ed anke me preferus natar nun. Me anke portas balno-kalsono sub mea kurta pantalono. Forsan ni povas irar al lago?"

Mea amiki diskutis ca propozo e li tote obliviis mea malyoto. Me iris a la balno-chambro dil restorerio por netigar me e sikigar mea lakrimi. Kande me retrovenis, la tota afero esis ja obliviita. Me regardis gratitudoze a Jan. En ca instanto me komprenis ke il esis multe plu jentila kam me pensabis antee. Me kredis ke la unikorno konsentis.

La makulo

Imajo da ChatGPT

Me frotis la T-kamiso sub la kolda aquo. Mea fingri ja esis preske surda e doloreskis.

La makulo esis exakte super la kordio.

Ol esis obskur-reda. Preske ja bruna ye la bordi.

Me sospiris laute e murmuris: „To esas mem plu grava kam reda vino“.

Me nultempe drinkis reda vino, ma mea kara matreto explikabis me ofte ke tala makuli esas la tre grava afero.

Matreto dicababus, ke me ne darfus frotar tante forte.

„Atencez! Tu ruinas la stofo, Emma!“, el dicus.

Lore el prenus la t-kamizo ipsa e durigus frotar ol. El regardus a me desprizante.

Quale sempre.

El ofte reprimandis me.

Kande la tablo ne esis perfekta – segun elua opiniono.

Kande el trovis peceto pano sur la sulo.

Kande ankore esis makuli de aquo en la eviero.

El ofte dicabis: „Tu ne lernas suficante por la skolo e revas dum la tota jorno.“

Elua devizo esis: „Ordino esas questiono dil karaktero“.

La aquo en la eviero divenis ja rozeatra.

Me petrisis la stofo inter mea manui.

Lente la makulo divenis min obskura, ma ol ne volis desaparar tote.

Me mustis ridetar e pensis deslaute: „Nun el ne kritikos me pluse“.

Me sentas me vere kalma ed en stranja maniero alejita.

Me juis la silenco e klozis la okuli por kelka sekundi.

Me audis la tiktako dil horlojo en la koqueyo.

Subite me odoris fero en la koqueyo ed altra kozo.

Ulo varma e dolcatra, ma la koqueyo ne esis la justa loko por to.

Me apertigis la robineto plu forte quale me probis forpulsar la mala odoro.

Sur la sulo, direte apud la reziduo-buxo, me deskovris sprico-makulo.

En mea kapo me povis audar la reprochema voco di mea matreto :"Ordino esas questiono dil karaktero“.

Me genupozis ed eskartis ol rapidege.

Lore plusa makulo e fine mem la triesma makulo.

La kultelo jacis nete en la korbeto por la vazaro.

Omno esis ye la korekta loko en la koqueyo.

Me metis mea smartfono adsur la tablo en la koqueyo por askoltar per la lautaparolilo mea preferata kanzono. Me kanteskis la refreno laute en la koqueyo:

"Ho, salvez me, ante ke me falas profunde,

Ka tu audas la voko en la obskura valo?

L'ombri ludas kun me maligne,

Me serchas lumo, ma sentas nur obskureso,

Ruptez la kateni, lasez me respirar libere.

Me esas kaptita en mea propra doloro."

Me durigus kantar dum me frotis la T-kamizo, me turnis ol e me petrisis ol.

Lente. Metodoze. Kalme.

Subite exter la koqueyo: Voci. Pazi. Lumo.

Me audis femina voco: "Emma .... ? Hike esas la polico. Apertigez la pordo!"

La voco esis questionanta, mem necerta. Ka li vere timas dek-e-tri yari evanta puerino quale me?

Me ridetis e durigas kantar la finala strofo:

"Nur me vidas la abomininda monstro,

Qua devoras me se me ne kombatas,

La mondo turnas su, ma me vartas en la tempesto,

Quale solitara perdita puerino, qua ploras."

Me audis ke la pazi acensis la eskalero.

Ka me klozis la pordo dil balno-chambro?

Me ne esis certe.

Me audis krii de la supera etajo.

"Ho, mea Deo!"

Ed ankore altra voco:

"Ho, mea Deo!"

Supre en balno-chambro esis paniko, decepto e kaoso.

Ma me restis en la koqueyo.

La kanto ja finis.

Hike en la koqueyo esis nur tranquileso e kalmeso.

La T-kamizo esis ankore en la eviero e la makulo esis ankore videbla.

Du policisti eniras la koqueyo.

Viro e muliero.

La muliero regardis a me fixe.

"Emma. Venez kun ni!"

Me ridetis a li.

"Ka vu konocas me?", me questionis kalme.

Lia okuli montris konfuzigo, ma li ne respondis.

Do me mustis precizigar mea simpla questiono:

"De ube vu savas mea nomo?"

La policistino balbutis: "Quo?... "

Me mustis preske ridar. El vere aspektis drole!

Lore me inklinis la kapo polite.

"Me ne volis havar elua familio-nomo, ma la familio-nomo di patreto. Forsan il abandonis ni pro to. Quon vu pensas?"

La policistino glotis e la traiti dil elua vizajo esis deformita pro timo.

La policistulo restis muta, quankam ilua boko restis apertigita. Il havis bela kurta blonda hari.

Me ne savis quon li volas facar. Kriar? Questionar? Agar?

Pro ke li ne facis ulo me durigis: "Ne suciez! Me ri-ordinos omno. Omno balde esos itere en ordino."

Tandem me citis mea matro: "O quale mea kara matreto sempre dicis: Ordino esas questiono dil karaktero!"

Ka li vere komprenis quon eventabis en nia domo?

Li ya esis en la balno-chambro.

E me?

Me stacis kalme en la koqueyo sen movar.

La T-kamizo esis ankore en la eviero.

La makulo esis ankore videbla.

Regretinde me ne sucesis eskartar ol komplete.

Adminime mea matreto ne plendos pri to.